تنبيه معروف است كه علماى محقق ما جرأت و جسارت مخالفت با مشهور را ندارند مگر آنكه دليلى قوى و مستندى روشن ايشان را از قول مشهور بازگرداند . بلكه ايشان هماره بر موافقت با مشهور و بدست آوردن دليلى كه موافق آن باشد اصرار دارند ، هرچند دليلى كه بر قول ديگر دلالت مىكند فىنفسه قوىتر و اولاى به گرفتن باشد . و اين شيوه نه به جهت تقليد ايشان از اكثريت است و نه از جهت اينكه شهرت را حجت مىدانند ، بلكه منشأ آن بزرگ شمردن آراى مشهور علماست ، به ويژه هنگامى كه اهل تحقيق و نظر مىباشند . اين روش در ساير فنون نيز جارى است . زيرا مخالفت با اكثر محققان در هر رشته‌اى كارى دشوار است مگر آنكه حجتى روشن و انگيزه‌اى قوى برآن باشد ، زيرا شخص با انصاف در درستى رأى خود در برابر مشهور ترديد روا مىدارد ، و احتمال مىدهد كه خودش خطا كرده باشد ، و مىترسد از آنكه رأى وى از روى جهل مركب بوده باشد ، به ويژه اگر قول مشهور با احتياط موافق باشد .